Świat pogrąża się w kryzysie, którego nie możemy już dłużej składać na karb bliżej nieokreślonych terrorystów. Problemy takie jak globalna recesja gospodarcza, rosnąca przemoc oraz coraz szybsze wyniszczanie środowiska naturalnego dowodzi, że stajemy się coraz bardziej oderwani od samych siebie, od innych i od otaczającego nas świata. Osiągnęliśmy tak głęboki stan oderwania jednostki od społeczności i środowiska, że wywołał on kryzys, który przebudził wielu ludzi. Każdy z nas jest zmuszony w swój własny sposób stawić mu czoło, pokonując trudności piętrzące się w swojej indywidualnej sytuacji życiowej.

Kryzys, przejście i transformacja to trzy kluczowe dynamiki, które musimy zgłębić w obecnych czasach, gdy gwałtowne zmiany trzęsą fundamentami rodzin, przedsiębiorstw, organizacji oraz społeczeństwa ogólnie.
Kryzys, pierwsza z trzech faz procesu transformacji, odznacza się gwałtowną zmianą rutynowych wzorców i sytuacji życiowych. Termin „kryzys” wywodzi się z greckiego słowa krisis, co dosłownie oznacza „decyzja” (od krinein – „decydować”). Słownik Webster’s Dictionary definiuje kryzys jako „punkt zwrotny”, „moment, w którym należy podjąć decyzję o kontynuowaniu, modyfikowaniu lub zakończeniu określonego działania lub toku działań”. Według Merriam-Webster’s, kryzys to „niestabilny lub istotny okres bądź sytuacja, która wymusza decydującą zmianę, szczególnie taką, w odniesieniu do której istnieje duże prawdopodobieństwo uzyskania wysoce niepożądanego rezultatu”. Perspektywa ta znajduje odzwierciedlenie w chińskim symbolu „kryzysu”, który jest syntezą symbolu dla „niebezpieczeństwa” oraz „szansy”.
Dla przykładu, w dziedzinie medycyny terminem „kryzys” określa się punkt zwrotny, po którym następuje poprawa bądź pogorszenie ostrej odmiany danej choroby lub gorączki, tzn. kryzys jest „zmianą w przebiegu choroby, która wskazuje, czy rezultatem leczenia będzie wyzdrowienie czy śmierć”. Kryzys może również wystąpić w organizacji lub systemie społecznym, skutkując chaosem panującym w obszarze jej natury lub kierunku działań.
W drugiej fazie, tj. fazie przejścia, następuje ruch. Jednakże nie jest to jeszcze moment ukształtowania się nowego zbioru wzorców. Punkt przeznaczenia nie został osiągnięty. Być może nawet nie jest do końca wiadomo, czym jest lub gdzie znajduje się ten punkt. W tej fazie pewne jest tylko to, że stan rzeczy nie jest już dla nas taki jak kiedyś, ale jeszcze nie dotarliśmy do nowego punktu stabilności.
Transformacja, będąca fazą trzecią, jest krystalizacją nowej spójności. Transformacja to załamanie obecnie istniejącej struktury, która stała się nadmiernie sztywna lub niewykonalna. Załamanie to powoduje regres do bardziej prymitywnego i niezintegrowanego stanu, które sprawiają, że wchodzimy w bardziej bezpośredni kontakt z samym/samą sobą a także ujawniają zasoby, które nie zostały wcześniej rozpoznane ani wykorzystane. Jeśli uda nam się zachować koncentrację na nas samych oraz kontakt z większym polem świadomości, która gromadzi wszystkie ekspresje, możemy osiągnąć produktywny stan rozwoju, innowacyjności i reorganizacji.
Stąd też podróż przez kryzys, przejście i transformację to droga poprzez surowość i regres ku reorganizacji. Ten, kto posiada niezbędne narzędzia, zasoby oraz mapę tej podróży, osiąga pełnię, która zawiera i jednocześnie przekracza poprzednie stany.
Mówi się, że stan rzeczy zawsze się zmienia, ale nie zawsze posuwa się naprzód. W czasie dramatycznych zmian, liczne trudności będą się jawić jako spotkanie z lękiem przed nieznanym, zmaganie się ze stratą oraz ogólne poczucie bezbronności. Mogą one popychać nas ku niewłaściwym strategiom przeżycia, takim jak: atak, ucieczka lub usztywnienie (walka, odpłynięcie, zamrożenie). Konsekwencją tego może być czasowa regresja, zobojętnienie, niezdecydowanie, trudności z odpuszczeniem, dezorientacja i konflikt.
Aby umożliwić sukcesywne przejście przez czas zmian, istotne jest kultywowanie takich przymiotów charakteru jak elastyczność, stabilność, równowaga, przynależność oraz umiejętność odpuszczania (na przykład koncentracja na ześrodkowaniu i byciu w swojej „strefie”). Bycie zrównoważonym w czasach, gdy życie płynie gładko, jest proste. Jednak w burzliwym okresie zachowanie równowagi wymaga rozwinięcia tych cech aż znajdą się one „w mięśniach”. Przygotowanie się na zmianę wymaga stałego praktykowania, które przygotuje nas na przejście przez czas zmian z podniesioną głową, w tym: